Achtergrondpianist is een wereldbaan

Achtergrondpianist is een wereldbaan

Ik wil iets kwijt over een misvatting die heerst bij een boel mensen. Het wordt erg vaak aan me gevraagd "Is dat nu leuk, zo spelen op de achtergrond?" Daarmee lijken ze te bedoelen. "Niemand luistert naar wat je aan het doen bent, dus..........?" Het antwoord op die vraag is simpel "Ja hoor, dat is erg leuk!" Het feit dat er niet gereageerd wordt zegt namelijk niets over de waardering.

Ieder mens heeft de regelmatige behoefte aan complimenten voor het werk wat ze doen. Geen enkel mens kan zonder die "aai" over de bol op z'n tijd. Bevestiging en waardering zijn allebei niet weg te denken voor ons algemeen gevoel van welbevinden. Als ervaren achtergrondpianist kan ik je in ieder geval melden: "Applaus komt vaak per post, en wordt ook wel eens wat later bezorgd".

Wat soms wel erg lastig kan zijn, is het gevoel te hebben dat je op de automatische piloot vliegt. Dit komt vooral door de tijdsduur van een gemiddelde uitvoering als achtergrond pianist. Deze optredens duren al snel drie tot vier uur. Het risico dat je als pianist dan loopt is, dat je gaat klinken als een apparaat waar men muntjes in kan gooien.

"Put another Nickel in the machine"

Als pianist, iemand die expressief met gevoelens om moet gaan is dat een dodelijk gevaar.

Muziek zonder gevoel is geen muziek! Mijn eerste baantje als achtergrondpianist kreeg ik in Leiden in bar "De Bonte Koe" De tweede plek waar ik iedere zondag speelde was een restaurantje annex bar in Den Haag. "De Roezemoez" heette die tent. Toen ging ik werken als particuliere docent bij een muziekschool in Voorburg, en via deze school kwam ik in contact met Dhr. S.M.Hu. Voormalig wereldkampioen van alle topkoks, die een eigen restaurant draait in de Steenstraat te Leiden.

In "Asian Palace" speelde ik iedere zaterdag en zondag van 18.00u tot 22.00u. Het was in die paar jaar onvermijdelijk dat de omvang van m'n repertoire monsterlijke proporties begon aan te nemen. Na in hotels en restaurants in Frankrijk, Belgie en Nederland te hebben gespeeld kwam ik via de vader van een goede vriend van me, bij het "Crowne Plaza Promenade" hotel (maandag's tot vrijdags van 17.00u tot 20.00u) in de lobby spelen.

Mijn eerste volledige baan als pianist. Dat zo'n baantje niet zo simpel is, ligt aan het feit dat er in zulke gelegenheden altijd veel vaste bezoekers komen. Je begrijpt dat dagelijkse verversing van songs best een zware last geeft. Veel studeren en vaak nog meer studeren. Zondag speel ik in het "Atlantic Hotel" te Kijkduin. Drie uurtjes tijdens de lunch in de salon.

Ik speel misschien nu niet zo regelmatig meer als een tijd geleden maar............ Met ontzettend veel plezier en een erg goed gevoel.