Operette Research Centrum Amsterdam
Molinos del viento van Pablo Luna
.
Molinos del viento van Pablo Luna (1910)
Author: Kevin Clarke, 1 September 2004
  .
Dankzij Leo Fall stond 'Holland' als operette-onderwerp op het Europese vasteland in de schijnwerpers en werd in 1910 zelfs in Spanje opgepikt door Pablo Luna, die er een zarzuela met de naam Molinos del viento van maakte. Luna's zarzuela, die in Volendam speelt, gaat over de amoureuze chaos die in een dorp met blonde kaaskoppen wordt veroorzaakt toen voor de kust een schip strandde met een batterij mediterane matrozen met zwarte vetkuifen in spierwitte uniformen. Net als in de operette van Herbert is de prikkelende kern van het stuk de botsing tussen het clichématige Holland met zijn vissersboten, molens en klederdracht (het "verleden") en de vertegenwoordigers van een denkbeeldig reëel Spaans heden (de matrozen).

Muzikaal gezien is deze operette vooral aantrekkelijk om de sensuele liefdesliederen van de zeemannen en hun kapitein, prins Alberto. Zijn serenade "Mis ojos al ver los tuyos" maakt snel duidelijk wat Spaans vuur betekent. De gloeiende latino-muziek is een geslaagd contrast met de eenvoudiger muziek van de Volendammers. Prins Alberto heeft natuurlijk ook een avontuurtje met een vissersmeisje, die op haar beurt weer wordt bemind door een lokale visser. De driehoeksverhouding wordt door Pablo Luna musicaal uitgesmeerd over twee grote gepassioneerde finales. Als Alberto het ruime sop kiest zonder met het vissersmeisje te trouwen, wil zij haar lokale aanbidder ook niet meer en laat de liefde beter voor wat het is. Ze realiseert zich dat ze na haar glamoureuze Spaanse pin-up-prins nooit meer met een eenvoudige Hollandse jongen zal kunnen leven. In de laatste scène wordt dit hem verteld. De visser zegt daarop dat ze elkaar toch zullen blijven volgen als twee molenwieken, zonder ooit nog bij elkaar te kunnen komen – vandaar de titel van de operette.
Molinos del viento van Pablo Luna
Operette Research Centrum Amsterdam